Ուիլյամ Սարոյանի «Ոստրեն ու մարգարիտը» գրքի քննարկումը Լոռու մարզային գրադարանում Մարտի 18-ին Լոռու մարզային գրադարանում կայացավ հայազգի ամերիկյան արձակագիր, դրամատուրգ Ուիլյամ Սարոյանի «Ոստրեն ու մարգարիտը» պիեսների ժողովածուի քննարկումը: Գրքի թարգմանիչն արձակագիր, դրամատուրգ, միջազգային մրցանակների դափնեկիր, սարոյանագետ, բանասիրական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ Էլֆիք Զոհրաբյանն է: Միջոցառումը վարում էր գրադարանի աշխատակից, գրականագետ, բանասիրական գիտությունների թեկնածու Կարեն Մանուչարյանը: Ողջույնի խոսքով հանդես եկավ գրադարանի տնօրեն Հեղինե Հալիվորյանը: Նա շնորհավորեց թարգմանչին և բոլոր սարոյանասերներին գրքի լույսընծայման կապակցությամբ, նշեց, որ Էլֆիք Զոհրաբյանը բարեխղճորեն է կատարել իր աշխատանքը՝ հնարավորինս պահպանելով սարոյանական ոճը: «Ոստրեն ու մարգարիտը» ժողովածուի պիեսները կարդացվում են մեկ շնչով: Չնայած փոքր ծավալին՝ նրանք գաղափարական տեսանկյունից բավականին ընդգրկուն են:
Գագիկ Եթիմյանի «Մեծ Ղարաքիլիսա (1900-1925 թվականներ)» գրքի շնորհանդեսը Լոռու մարզային գրադարանում Մարտի վեցին Լոռու մարզային գրադարանում տեղի ունեցավ պատմաբան, պատմական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Գագիկ Եթիմյանի «Մեծ Ղարաքիլիսա (1900-1925 թվականներ)» գրքի շնորհանդեսը: Այս գիրքը հեղինակի՝ Ղարաքիլիսայի պատմության ուսումնասիրման շարքում երկրորդն է: Առաջինը լույս է տեսել 2002 թվականին՝ պատմաբան Սասունիկ Վիրաբյանի համահեղինակությամբ: Այն ընդգրկում է Ղարաքիլիսայի պատմությունը հնագույն ժամանակներից մինչև 1900 թվականը: Երկրորդ գիրքն ընդգրկում է համեմատաբար կարճ, բայց պատմաքաղաքական իրադարձություններով գերհագեցած ժամանակահատված: Միջոցառումը վարում էր դերասան, ասմունքող, Վանաձորի պոեզիայի թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Ջիվան Սարգսյանը: Գրադարանի տնօրեն Հեղինե Հալիվորյանը բացման խոսքում նշեց, որ գիրքը շատ կարևոր փաստեր է բացահայտում մեր քաղաքի մասին: Այս աշխատությունից կարելի է եզրակացնել, որ քաղաքի մարդկանց բնավորության գծերը գրեթե չեն փոխվել մեկ դարի ընթացքում: Մենք, ինչպես այն ժամանակ, դարձյալ միամիտ ենք, պարզ, ինչ-որ առումով՝ չեզոք, բայց դժվար պահերին կարողանում ենք համախմբվել և պայքարել միասնաբար: Ջիվան Սարգսյանը մեջբերեց արձակագիր Ստեփան Զորյանի խոսքերը մեր քաղաքի մասին. «Մեծ չի մեր քաղաքը, բայց սիրուն է. մի կողմը անտառ է, մյուս կողմը՝ սարեր, ետևը՝ սարեր, առաջը՝ սարեր, ու էդ սարերի ու անտառի արանքում- մեր քաղաքը: Երեք կողմից էլ ջրեր են գնում խշշալով, երբ գիշերը, քաղաքի քնած ժամանակ, դուրս ես գալիս դուռը՝ ամեն կողմից ջրի խշշոց է լսվում…»:








